bewustwording, coaching, inspiratie, Persoonlijke ontwikkeling

Door het oog van de naald gaan

Alweer een 1 week geleden besluit ik mijn moeder een bezoek te brengen. Op zich is dat iets wat vaker voorkomt, maar dit bezoek is anders. Al jaren is mijn moeder organiste in de katholieke kerk in Zeewolde. Ik zit om 9:45 uur in de kerk. Nadat ik even naast haar op de orgelbank heb gezeten, zoek ik een plekje in de kerk buiten haar gezichtsveld. Dat vindt ze prettig. Het is wel even geleden dat ik een kerkdienst meegemaakt heb en zo hier en daar vind ik er wel iets van…



Ik zet mijn criticus uit en concentreer me op dat wat er gezegd wordt.


Wederom zeg Ik u, het is gemakkelijker, dat een kameel gaat door het oog van een naald dan dat een rijke het Koninkrijk Gods binnengaat.”
(Matteüs 19:24)



De lezing raakt me.
De voorganger geeft zijn visie aan de lezing, maar in de afgelopen dagen creëer ik mijn eigen uitleg. In die tijd waren de steden ommuurd met stadsmuren voorzien van een grote poort en enkele kleine poortjes. Zo’n kleine poort werd ‘het oog’ genoemd. ’s Avonds werd de grote poort afgesloten en werd er alleen toegang verschaft via de kleine poortjes. Wanneer reizigers aankwamen met hun kameel vol bepakking, was de enige optie: de kameel ontdoen van zijn bepakking, die er nu niet toe doet.
Het dier door de knieën laten gaan, zich klein laten maken en voorzichtig, met kleine stapjes, door de naald kruipen.




De bepakking, die er nu niet toe doet van je af doen.
Je klein maken.
Met kleine stapjes door de naald kruipen.

Soms sta je op zo’n moment in je leven.
Dan voel je dat er een verschuiving mag plaatsvinden. Dat delen die je in je leven hebt opgebouwd, je niet meer dienen. Het lijkt ballast te zijn geworden. En dan begint er een proces. Kleine stapjes. Drie stapjes voorwaarts, 1 stapje achterwaarts. Zoals dat gaat in een proces.
Wanneer dit zich eenmaal heeft aangediend, is doorgaan op de oude voet, geen optie meer.
Ja, tijdelijk, maar dan dient de onbekende nieuwe weg zich tóch weer aan. Hij is nieuw.
Hij is spannend. Is het inderdaad ballast? Wie ben jij, zonder die vertrouwde bepakking?
Je maakt je letterlijk klein. Wordt teruggeworpen op je kern, je kwaliteiten, je zijn.
Om vervolgens, vanuit die pure mens, te bouwen. Aan een nieuwe bepakking. Eén die nú bij je past. Die waardevol is. Eén waar je verleden in verweven zit. Eén die niet gaat over materie, aanzien of verwachtingen.

In Zeewolde is er de goede gewoonte om na de dienst gezamenlijk koffie te drinken. Er wordt druk gepraat aan de vrouwentafel waar ik bij aangesloten ben. Ik doe een poging het gesprek richting de inhoud van de preek te sturen. Mijn moeder heeft er niets van gehoord, ze was druk met haar eigen taak en een vrouw naast haar vond het mooi dat er aandacht was voor het delen van je talenten en vrijwilligerswerk doen.

Bijzonder toch, hoe iedereen altijd zijn eigen bril op heeft bij een verhaal.




Met warme groet,
Miriam Breg – van Stokkom